اون وقتی که داشتم به زحمت فراوان جای اسم طرفو از روی کیک ۲۱ سالگیش پاک میکردم و اسم خودمو مینوشتم و آهنگ اون که رفته دیگه برنمیگرده رو گوش میکردم یه دفعه به ذهنم رسید که برم کارو یکسره کنم. این که بلاخره همیشه یه پایانی هستو منم باید برمو و از این حرفا..... ولی باز هم دم آخر یعنی الان که دارم مینویسم این تردید اومده سراغم که اگر برم پس دوستام چی وبلاگم چی که این همه دوستشون داشتم.حالا بماند که الان دو ماه بیشتره مانند ارواح سرگردان این ور اون ور سر میزنم ولی خبری از خودم به جا نمیزارم ولی بهتر از همیشه رفتنه

حالا نمیدونم برم یا نرم؟

اشکی در گذر گاه تاريخ...

 از همان روزی که دست حضرت قابيل

 گشت الوده به خون حضرت هابيل.

 از همان روزی که فرزندان آدم

 زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشيد

 آدميت مرد،گر چه آدم زنده بود!

 از همان روزی که يوسف را برادرها به چاه انداختند

 از همان روزی که با شلاق و خون ديوار چين را ساختند

 آدميت مرده بود!

 بعد دنيا هی پر ز آدم شد و اين آسياب،

                                       گشت و گشت

 قرن ها از مرگ آدم هم گذشت...

 ای دريغ...

   آدميت بر نگشت.

 قرن ما روزگار مرگ انسانيت است

 سينه ی دنيا ز خوبي ها تهی ست

 صحبت از آزادگی، پاکی، مروت،ابلهی ست

 صحبت از موسی و عيسی و محمد نابجاست

 قرن موسی (چومبه)هاست

 روزگار مرگ انسانيت است....

  من که از پژمردن يک شاخه گل،

 از نگاه ساکت يک کودک بيمار،

 از فغان يک قناری در قفس،

 از غم يک مرد در زنجير

                    ـ حتی قاتلی بر دار ـ

 اشک در چشمان و بغضم در گلوست

 وندرين ايام

 زهرم در پياله،اشک و خونم در سبوست

 مرگ او را از کجا باور کنم؟

صحبت از پژمردن يک برگ نيست،

 وای!جنگل را بيابان می کنند

 دست خون الود را در پيش چشم خلق پنهان می کنند

 هيچ حيوانی به حيوانی نمی دارد روا

 انچه اين نامردمان با جان انسان می کنند.

 صحبت از پژمردن يک برگ نيست،

 فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نيست،

 فرض کن يک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست،

 فرض کن جنگل بيابان بود از روز نخست.

 در کويری سوت و کور،

 در ميان مردمی با اين مصيبت ها صبور،

 صحبت از مرگ محبت، مرگ عشق

  گفتگو از مرگ انسانيت است.......

                                 شادروان فريدون مشيری........

گرچه شب تاریک است دل قوی دار سحر نزدیک است.

*بگذرد این روزها هر چه سریعتر...

*ادامه مطلب فراموش نشود لطفا

این اس ام اس های دریافتی هم حکایتی دارن مخصوصا اینکه بعد از مدتی بهشون یه سر بزنی:

 بعضی وقتا فکر میکنی بهترین وسیله اختراعی همین موبایله:

 تو روزای غمگین و تلخ مشهد یه دوستی برام این اس ام اسو داد من این محبتشو هرگز فراموش نمیکنم:

 «ولنبلونکم بشئ من الخوف والجوع و نقص من الاموال و الانفس و الثمرات و بشر الصابرین*الذین اذا اصابهم مصیبة قالوا انا لله و انا الیه راجعون*اولئک علیهم صلوات من ربهم و رحمة و اولئک هم مهتدون*»

 بعدا گفت که این آیه 155 تا 157 سوره بقره است.

بعضی وقتا اجداد اختراع کنندگان رو مورد عنایت قرار میدی:

 یه شب دیدم تمام اس ام اسایی که امروز به من رسیده همش برای این بوده که یه کارو به من بسپرن:

-سلام میشه در مورد مینیاتور برام سرچ کنی. جبران میکنم

-سلام (+یه عالمه قربون صدقه) شرمنده برنامه عوض شد فردا صبح ترجیحا قبل 10 پولو بریز.

-به شدت حالم بده کنفرانس فردا رو تو میدی؟

-فلان کتابو برام میاری؟

-کامپیوترم پوکید!باورت میشه؟حالا چیکار کنم؟ (یعنی من باید کار ایشون رو انجام بدم)